Hans Hamerpagt, leerlingcoördinator en docent mens en maatschappij, Gilde

Toen ik in augustus 1980 op het Gilde startte als leraar waren een aantal collega’s nog niet eens geboren. Ik ging bijna alle Algemeen Vormende Vakken geven in klassen voor Individueel Beroepsonderwijs (nu LWOO).

Daarvoor had ik met veel plezier 6 jaar op een basisschool in Hardinxveld-Giessendam gewerkt.

Het viel me best tegen. Jongens (bijna alleen jongens…) die een halve krat bier op konden drinken, maar moeite hadden met de tafel van 7. De motivatie was gemiddeld ook ver te zoeken.

Ik besloot toen een keuze te maken: terug naar het basisonderwijs of me gaan verdiepen in de leerlingen uit onze doelgroep. Achteraf gezien gelukkig, heb ik voor de laatste optie gekozen. Ik ben cursussen gaan volgen die hielpen de leerlingen met leer- en/of gedragsproblemen beter te begrijpen en strategieën uit te denken die qua motivatie stimuleerden. Doe-opdrachten geven, je uitleg verpakken in verhalen, herhalen, variëren, begrijpelijk taalgebruik, netheid eisen e.d. bleken vaak aan te slaan. Maar bovenal: echte interesse tonen in de individuele leerling, laten merken dat hij iets voor je betekent, is van essentieel belang. Consequent zijn, maar ook toegeven als je ongelijk hebt. Streng kunnen zijn, maar ook plezier met de jongens kunnen maken.

Vanaf die tijd probeer ik te werken aan het wij-gevoel: we zijn trots op het Gilde, we zijn trots op onze handigheid (dat geldt dan voor de leerlingen, want in techniek kunnen zij veel aan mij leren!), wij zijn trots op onze klas, wij zijn trots op onze inzet en de leraar is altijd tevreden als jij je best maar hebt gedaan. En als het cijfer niet zo mooi is, gaan we kijken hoe we het kunnen verbeteren. Helaas is deze aanpak niet bij alle leerlingen succesvol, maar daar staan vele andere ervaringen tegenover, die veel voldoening schenken.

Dit is mijn basishouding geworden en gebleven, ook toen ik andere taakinvullingen kreeg: vakdocent economie, remedial teacher, coach van beginnende leerkrachten en lid van het management. Momenteel ben ik leerlingcoördinator en docent mens en maatschappij.

Op dezelfde manier sta ik in het team. Ik ben er van overtuigd, dat je nooit alleen een school kunt zijn. Je hebt elkaar nodig, van schoonmaker tot locatiedirecteur. Met elkaar zorgen dat er goede afspraken gemaakt worden en dat die afspraken ook nagekomen worden. Dit niet alleen eisen van de leerling, maar ook van jezelf en je collega’s. Daarom zijn korte lijnen noodzakelijk en veel inzet van allen broodnodig, gericht op onze opdracht: goed technisch onderwijs bieden en leerlingen helpen opvoeden tot mensen waar je van op aan kunt. Betrouwbaar, betrokken, Gilde!